Γι’ αυτό επιλέγω τις εικόνες που θυμάμαι να είναι λιτές και γεμάτες τετράγωνα μεγάλα, pixels. Για να τις φτιάχνω και να τις διαλύω σχετικά εύκολα, όπως και τα μέρη του αυτοκινήτου

"Ταξιδεύουν οι άνθρωποι, για να δουν τόπους, να γνωρίσουν νέα τοπία, να ξεχαστούν.

Αλλάζουν παραστάσεις, αλλάζουν εικόνες. Τραβάνε φωτογραφίες, για να τις θυμούνται.

"Απ' το χώρια στο μαζί και πίσω"

Περίεργοι οι άνθρωποι. Παρορμητικοί στις συμπεριφορές, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Θυμάμαι παλαιότερες εποχές με πιο πολύ ανεμελιά, δίχως τόσα πράγματα γύρω μας κι όμως αυτό το ένα που λείπει σήμερα, το είχαμε καθημερινά. Το χαμόγελο, την αγάπη, την ανάγκη να μιλήσεις. Ξαφνικά, κλειστήκαμε σε εμάς, στον εαυτό μας ή έτσι θέλουμε να λέμε. Βέβαια, το βράδυ του Σαββάτου, θέλουμε παρέα, θέλουμε πολλά, αλλά για λίγο. Γιατί το ξημέρωμα θέλουμε μόνο τον εαυτό μας.

-Η αγάπη αεροπλάνο-

"Η αγάπη είναι υποκειμενική, διαφέρει για τον καθένα. Διαφέρει σε μορφή, ένταση, σε πρόσωπο, σε διάρκεια, σε όλα. Η αγάπη για εμένα είναι σαν τα αεροπλάνα που πετάνε ψηλά. Τα βλέπεις και τα ακούς, αλλά ο ήχος σε ξεγελάει με το που μπορεί να είναι. 

"Σάκος"

Ταξίδια, πάντα τον ηρεμούσαν. Είχε κάνει πολλά, άλλοτε μικρά, άλλοτε μεγάλα. Τα περισσότερα μοναχικά. Δεν υπήρχε κάποιος στην διπλανή θέση. Συνήθως το πρόσωπο αυτό, το έβρισκε στον προορισμό (γυναικείο τις περισσότερες φορές). Κι όμως, ποτέ δεν ήταν μοναχικά γι' αυτόν.

Σε κάθε ταξίδι έπαιρνε μαζί του ένα σάκο με ελάχιστα πράγματα. Δεν χωρούσαν και πολλά, όχι λόγω μεγέθους, αλλά ήταν οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, τα «θέλω», όσα ήθελε να πει και δεν τα άρθρωνε ποτέ. Ήταν τόσα πολλά που τα ρούχα αναγκαστικά ήταν δύο αλλαξιές.

«Και γιατί δεν τα λες». Να πει τι; Όταν καταλαβαίνει από τις κινήσεις και τη συμπεριφορά των άλλων τι γίνεται, γιατί να αναλωθεί σε εξηγήσεις και έκφραση αυτών που θέλει. Πάντα μιλούσε λίγο, όταν όμως ερωτευόταν, αγαπούσε, δε μιλούσε καθόλου. Περίμενε, περίμενε να βρει λίγο χώρο για να βάλει τον σάκο και όταν ο καιρός δεν ήταν βροχερός και δεν φυσούσε, άνοιγε δειλά - δειλά το σάκο. Δεν το φόβιζε η βροχή ούτε ο αέρας, τον φόβιζε πως επιδρούσαν αυτά στους ανθρώπους. Θολή η εικόνα στην βροχή κι ο αέρας ικανός για να πάρει όσα είχε ο σάκος πιο πέρα απ' όσο θα ήθελε.

Τα σαββατοκύριακα δεν κοιμόταν πολύ, πάντα επιδίωκε να ταξιδεύει τότε. Δεν ήθελε να κοιμάται, τον κούραζαν οι σκέψεις πια. Στα 24 είχε δει πολλά, είχε κατασταλάξει, αλλά επέμενε ο σάκος να είναι ο ίδιος.

Καταλάβαινε ότι αυτό που ζητάει είναι δύσκολο, όταν οι φακοί επαφής που φορούσε του έτσουζαν τα μάτια και τα έβλεπε όλα θολά. Τους πετούσε, φορούσε τα γυαλιά και η εικόνα ήταν η ίδια στο διάστημα μέχρι να τα φορέσει, θολή. «Δεν είναι η ζάλη που σου θολώνει την εικόνα φίλε, είναι η ίδια η εικόνα που είναι θολή."

|Κύκλος|

«Αν την ζωή μπορούσες να την παρομοιάσεις με ένα σχήμα ποιο θα ήταν;», τον ρώτησε.

«Κύκλος», απάντησε κατευθείαν.

Τον κοιτάει και γελάει, σα να μην κατάλαβε γιατί το είπε. Του έκανε εντύπωση που απάντησε τόσο αυθόρμητα, λες και τον είχαν ρωτήσει πάλι.

Κύκλους κάνει η ζωή, κύκλος είναι και η ίδια. Το περίγραμμα είσαι εσύ και μέσα σε αυτόν βάζεις αυτούς – αυτά που θες. Εναλλαγές στο κέντρο γίνονται πάντα, όλα όμως εντός του περιγράμματος. Αυτό είναι και το όριο, εκεί βρίσκονται και οι ακραίες καταστάσεις ή οι ξεχασμένες. Κι αυτό γιατί σαν θεατής που είσαι, στον κύκλο κοιτάς το κέντρο. Το περίγραμμα με τον καιρό μεγαλώνει, αλλά η προσοχή είναι στο κέντρο. Για άλλους η ζωή έχει πολλά περιγράμματα και πολλούς κύκλους. Αλλά το κέντρο δεν αλλάζει, στην ίδια θέση, θα μπορούσες να πεις ότι αλλάζει μόνο το χρώμα του, κατά κάποιο τρόπο.

Κύκλος η ζωή. Κύκλος το «μηδέν» της μοναξιάς, της απογοήτευσης, της κακής διάθεσης. Κύκλος που αν το πιέσεις, όταν βρεις την δύναμη, γίνεται άπειρο, καρδιά.

Κύκλος και η πρώτη βόλτα που έκανες με το καροτσάκι όταν ήσουν μωρό.

Κύκλος και το παιχνίδι στο «γύρω γύρω» της παιδικής χαράς του χωριού σου που πήγαινες τα καλοκαίρια.

«Κύκλος» και τα όρια που σου είχαν βάλει για να κινείσαι είτε στην βόλτα είτε στην ζωή σου μέχρι να ενηλικιωθείς.

Κύκλος και τα όρια που βάζεις εσύ για εσένα.

Κύκλος και η ρόδα του αυτοκινήτου. 

Κύκλος και τα λάθη της διαδρομής που κάνεις για πρώτη φορά. Βλέπεις, όταν κάνεις βόλτα σε έναν άγνωστο δρόμο, παρατηρείς και πας με τις πινακίδες.

Κύκλος και η ζωή. Πινακίδες οι καταστάσεις και οι άνθρωποι. Κι όμως, καμιά φορά, ενώ τις έχουμε κοιτάξει και είναι λάθος, κάνουμε κύκλους.

Ο κύκλος που κάνει η ρόδα του αυτοκινήτου, συμπίπτει με τον κύκλο της ζωής, έστω κι αν τα λάθη, τα βλέπουμε - κάνουμε, ξανά ή όχι,  ενώ υπάρχουν "πινακίδες" στον δρόμο.

Ωδή στα "καλά" κορίτσια

Γυναίκα κι αυτοκίνητο αποτελούν το πάθος της πλειονότητας του ανδρικού φύλου.
Μία όμορφη, αισθησιακή (άλλοι θα έλεγαν κ@υλωτική) γυναίκα κι ένα γρήγορο αυτοκίνητο, με το ανάλογο χρώμα, συνήθως κόκκινο, αποτελούν την φαντασίωση πολλών και το ιδανικό για περισσότερους.

Όμως αυτή την φορά, λίγο η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας πρόσφατα, λίγο οι καταστάσεις, ωδή για τις γυναίκες που «αξίζουν», που είναι «σωστές» κι όχι για τα «κακά κορίτσια».

«Γέλα κι ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου, κλάψε και θα κλαις μόνος»

Μετά από τόσο καιρό το είχε πάρει απόφαση. Συνήθως, η τελευταία βδομάδα του μήνα, κάθε μήνα, ήταν η χειρότερη. Όλα τα πράγματα, ότι είχε προγραμματίσει του πήγαιναν στραβά. Το χειρότερο, ερχόταν από εκεί που δεν το περίμενε. Όταν τον έβλεπαν χάλια, ήξεραν ότι ο λόγος ήταν γυναικείος (συνήθως) κι ότι άρχιζε η «κατρακύλα» http://jdmteam.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

Ακόμα και τότε ήταν ήρεμος όμως. Είχε βέβαια τις πτώσεις του, τον έπαιρνε από κάτω, αλλά δεν έχανε το κέφι του, όσο μπορούσε έστω. Ποτέ δε νευρίαζε χωρίς λόγο, σπάνια τον είχαν δει να τσακώνεται. Είχε μάθε να συμβιβάζεται με όλες τις αλλαγές και να τις δέχεται αβίαστα.
Ωστόσο, τον πείραζε όταν έβλεπε ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση, ότι «δίνει» και δεν το σέβεται ο άλλος. Ότι νοιάζεται και περνάει στο ντούκου. Το χειρότερο, όταν εξηγούσε την θέση του, λέγοντας τι ψάχνει και τι θέλει κι απλά τα έλεγε σε έναν τοίχο.

«Τον έρωτα δεν μπορείς να τον περιγράψεις, τον αισθάνεσαι» Valentine's Day related

Υπάρχουν στιγμές που δεν έχεις τι να πεις, δεν έχεις να μιλήσεις με κάποιον. Κάθεσαι, ακούς μουσική, βάζεις ποτό και τα δύο και απλά ταξιδεύεις. Θες να πεις πολλά, θες να σκεφτείς περισσότερα, αλλά δεν μπορείς ούτε να τα πεις ούτε να τα γράψεις.

Αν είναι μέρα, όλα καλά, θα περάσει σχετικά γρήγορα, αν είναι νύχτα, τότε το μπουκάλι ίσως τελειώνει πιο γρήγορα από το τραγούδι που θα παίζει τα ηχεία.

«Δεν είναι αυτοκίνητο, είναι Honda»

Κάθε πρωί ήταν εκεί, στο φανάρι. Δεν τον είχε ρωτήσει κανένας, τουλάχιστον όσες φορές  ήμουν εκεί, από πού είχε έρθει ή πως το λένε. Καθάριζε τα τζάμια.

Με άκουγε πάντα από μακριά και πεταγόταν. «Να καθαρίσω το τζάμι» μου έλεγε με κινήσεις, καθώς ελληνικά, σπαστά. «Όχι» του αποκρινόμουν και του έδινα πάντα κάτι. Από τότε, κάθε μέρα το καθάριζε. Κάθε μέρα. Όταν αργούσα, περίμενε έτοιμος. Λες και είχα pit stop ένα πράγμα.

Ένα πρωί που είχε βρέξει, καθόταν στην άκρη, που να βγει με τόσο νερό και τι τζάμι να καθαρίσει. Το μεσημέρι είχε βγει ήλιος, οπότε το μεροκάματο, άρχιζε από τότε.

Ήταν η πρώτη φορά που με σταμάτησε σα να ήθελε κάτι.
«Να σου πω» μου λέει. Είχε ένα βλέμμα περίεργο, σα να λαχταράει.
«Μένω παρακάτω» και μου έδειξε που. Ήταν πενήντα μέτρα περίπου, τίποτα. Δεν έβρεχε.

«Αυτό Honda δεν είναι;». Εκεί έμεινα. Δεν το περίμενα. Ποτέ δεν μου είχε δείξει ενδιαφέρον ή είχε πει κάτι για το αυτοκίνητο, οποιοδήποτε αυτοκίνητο, μήνες τώρα.

Του κουνάω το κεφάλι καταφατικά και του κάνω νόημα να μπει μέσα.

Τον πήγα λίγο παρακάτω μία βόλτα και μετά στο σπίτι.

Μου θύμισε την μικρή μου αδερφή. Ακριβώς αυτή τη στάση σώματος, αυτό το βλέμμα, το «καμαρώνω». Και με περνούσε χρόνια, πολλά χρόνια.

Το απόγευμα, φθάνοντας σπίτι.
Κατεβαίνει η «μικρή», δίνει ένα φιλί στο μάγουλο και μια σφιχτή αγκαλιά (από αυτά που ξεχνιέσαι) και μου λέει «θα με πας βόλτα».

Δεν χαλάς χατίρι, δεν μπορείς και να μη θες ή να έχεις κανονίσει, πρώτα αυτό και μετά όλα τα άλλα.

«Πάμε» της λέω.

Γεμάτη χαρά και μία έκφραση «θα πάω έξω από την γειτονιά, μεγάλωσα», μου κάνει:

«Όχι με το αυτοκίνητο, με το Honda».

Το μικρόβιο κολλάει από μικρή ηλικία. (συνεχίζεται)

"Ποια σχέση?"

«Τη νύχτα φαίνονται οι αληθινοί χαρακτήρες», είχα διαβάσει σε ένα άρθρο. Παρατηρώ τους φίλους μου, όταν βγαίνουμε έξω. Έχω ζήσει μαζί τους ωραίες και κακές στιγμές, αγάπες, χωρισμούς, προβληματισμούς και βράδια, πολλά βράδια μέχρι το ξημέρωμα.

Μετά τις 2:00 το βράδυ, εκδηλώνονται πολλά. Ειδικότερα προς το ξημέρωμα η ψυχή και τα «έσω» βγαίνουν αυθόρμητα και χωρίς να έχεις φτιαχτεί. Μερακλώνεις, σκέφτεσαι πολλά, σχεδιάζεις, αναπολείς, ενίοτε λησμονείς. Όσοι έχουν έναν άνθρωπο δίπλα τους, παίρνουν τηλέφωνο ή στέλνουν μήνυμα.

 Θέλουν να μοιραστούν τη στιγμή.

 Είναι ο φόβος ή αγωνία για το αύριο και κάθε αύριο;

 Είναι ότι τον ήθελαν δίπλα τους;

 Μεγάλη υπόθεση να έχεις κάποιον δίπλα σου.

Αλλά, τουλάχιστον οι περισσότεροι (αν όχι όλοι), δεν τους λες ευτυχισμένους. Όλη την ώρα στο τηλέφωνο, να δίνουν «εξηγήσεις», να λένε που θα πάνε, τι θα κάνουν. Αν ξενυχτήσουν δε, πάει η επόμενη μέρα. Θα είναι γεμάτη τηλέφωνο και μία έκφραση, «τι βλακεία έκανα κι έκατσα χθες μέχρι αργά».

Έτσι κάναμε τις σχέσεις, καμία εμπιστοσύνη. Αφού, άμα είναι η άλλη (ή άλλος) να σε κερατώσει, θα το κάνει. Θα το μάθεις, έστω αργά ή γρήγορα θα το μάθεις, έμμεσα ή από τον/την ίδια. Μη σου πω ότι θα το καταλάβεις στη συμπεριφορά και την φωνή.

Αν έχει τσίπα και στο πει, ακόμα καλύτερα. Να τελειώνεις. Θα μεθύσεις, θα κλάψεις, θα πονέσεις, θα πονάς, δεν θα γελάς, αλλά με τον χρόνο θα σου περάσει. Όλα αυτά, αν άξιζε για εσένα, αν όχι, «καληνύχτα κι όνειρα γλυκά».

Το αυτοκίνητο μερικοί το «παντρεύονται» ή έστω «το ερωτεύονται», παράφορα όμως.

Μαθαίνουν να το φροντίζουν, να το προσέχουν και να το συντηρούν, παρά τα «περίεργα», τα βίτσια ή τις ιδιοτροπίες που έχει. Μπορεί να σε στεναχωρεί, να σου τρώει τα λεφτά, αλλά στο κάνει γλυκά. Έτσι δεν είναι και οι σχέσεις εξάλλου;

Όλες έχουν τα «πάνω και τα κάτω», αλλά μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι να υποχωρείς, όταν αγαπάς.

Η μόνη διαφορά της σχέσης με το αυτοκίνητο, είναι ότι δεν παίρνεις τηλέφωνο, αλλά μετράς την τσέπη σου, την υπομονή σου (και τον γ@μημένο δείκτη της βενζίνης που δεν λέει να σηκωθεί).

Του είχε γίνει εξάρτηση..

"Ανησυχίες"‏

Βράδυ δέκα και κάτι έδειχνε το ρολόι. Η παρέα έξω και το κινητό χτυπούσε από το απόγευμα παρακαλώντας να βγει.

Δεν είχε όρεξη, μεταβατική περίοδος για εκείνον, είχε χάσει και το ενδιαφέρον του για εκείνα που του άρεσαν, οπότε μόνιμα στο σπίτι, με ένα μπουκαλάκι αλκοόλ και μουσική.

Ντύνεται, φοράει τα «καλά του», είπαμε, βράδυ, η παρέα σε γνωστό στέκι της πόλης, οπότε δεν πας όπως να 'ναι. Παίρνει ελάχιστα χρήματα, μιζιά, μουσική και δεξιά με 80 και 5^η στο κιβώτιο.

Φτάνει στην πόλη, κάνει ολόκληρο κύκλο, γιατί το στενό που κόβεις δρόμο «είναι απότομο και βρίσκει το ρημάδι». Μεταξύ μας και να μπορούσε να πάει από εκεί, τον κύκλο θα τον έκανε, μόνο και μόνο για να κόψει κίνηση ή να δικαιολογηθεί ότι προσπαθούσε να παρκάρει.

Αφού πάρκαρε, κατεβαίνει, κουμπώνει το μπουφάν (κρύο αρκετό πλέον) και κατευθύνεται προς το μαγαζί για να βρει την παρέα. Ανοίγει την πόρτα από μαγαζί, πανικός, κόσμος, πολύς κόσμος κι αν γνωστές φυσιογνωμίες, λόγω μεγάλης απουσίας, όλοι του φαίνονται ξένοι.
Στο βάθος, γνωστά πρόσωπα που φωνάζουν (πολύ, πάνω στο όλο νταβαντούρι).

Στα "18"

Γινόταν 18 το καλοκαίρι, μέσα καλοκαιριού. Μέρες πριν είχε κανονίσει όλα τα έγγραφα για τις εξετάσεις του διπλώματος. Ημέρα εξέτασης, η επομένη των γενεθλίων του.

Την ημέρα που θα γινόταν 18, σηκώθηκε νωρίς, έβγαλε το αυτοκίνητο και το έπλυνε σχολαστικά. Στις εξετάσεις πέτυχε και πήρα το δίπλωμα, αναμενόμενο από όλους, δεδομένο για εκείνον.

Από εκείνη την ημέρα και μετά, το αυτοκίνητο είχε γίνει το σπίτι του και η κάθε πινακίδα του δρόμου, ένας νέος προορισμός. Ταξίδευε πολύ, από μικρός εξάλλου είχε μάθει να ταξιδεύει, εθισμένος από την οικογένειά του. Η απόσταση δεν ήταν «εμπόδιο» σε οποιοδήποτε επίπεδο, εκτός αν υπήρχε θάλασσα. « Δεν ανεβαίνει σε καράβι, είναι χαμηλό», έλεγε και το ευχαριστιόταν.

Μέσα σε μία βδομάδα έκανε χίλια χιλιόμετρα. Του άρεσε να ταξιδεύει μόνος του, το απόγευμα και χωρίς μεγάλες στάσεις. Το κινητό πάντα κλειστό, οδηγούσε κι άκουγε μουσική. Έκανε στάση μόνο για δύο λεπτά, να απολαύσει την θέα και ξεκινούσε πάλι.

Όμως, λίγο πριν τελειώσει το κάθε ταξίδι, έκλαιγε. Έκλαιγε κι οδηγούσε. Δεν καταλάβαινε γιατί γινόταν αυτό. Ακόμα και χαρούμενος να ήταν, εκείνη τη στιγμή πάντα έκλαιγε (είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά).

Κάποτε είχα διαβάσει, ότι όσοι ταξιδεύουν μόνοι τους, έχουν συνεπιβάτη την ψυχή. Μεγάλη κουβέντα κι αλήθεια. Έτσι είναι, τουλάχιστον και στιγμιαία, το βιώνεις.

Προφανώς, εκείνες τις στιγμές που δάκρυζε, τις στιγμές χαρμολύπης, η ψυχή του, αποκτούσε μορφή δίχως φωνή. Το δάκρυ ήταν το «ευχαριστώ» για την ηρεμία που της χάριζε

Ορίζοντας

"Μία λέξη με πολλά νοήματα, αρσενικού γένους κι απλή. Όμορφες εικόνες όταν τη σκέφτεσαι, οριοθετημένες μέχρι ένα σημείο. Το μόνο που δεν μπορεί να οριοθετηθεί στις σκέψεις της λέξης «ορίζοντας», είναι η ομορφιά.

Το μέσο, για να «ανοίξουν οι ορίζοντες», διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Για μερικούς είναι ένα ηλιοβασίλεμα ή η θέα της θάλασσας, για άλλους ένα βιβλίο, για άλλους μία γυναίκα, για εμάς το αυτοκίνητο ας πούμε.

«Ηρεμία»

Ήταν κι αυτή μια βραδιά σαν τις άλλες στο καφενείο. Είχε για παρέα διαφορετικά άτομα, πάντα προσπαθούσε να συνδυάζει και να βολεύει τους πάντες. Δεν τα κατάφερνε, αλλά το προσπαθούσε, εξάλλου τι είναι η ζωή χωρίς να προσπαθήσεις.

"Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές.."

Δεν είναι έτσι!

"Όλα ξεκινάνε από τον χαρακτήρα"