Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2014

-Η αγάπη αεροπλάνο-


"Η αγάπη είναι υποκειμενική, διαφέρει για τον καθένα. Διαφέρει σε μορφή, ένταση, σε πρόσωπο, σε διάρκεια, σε όλα. Η αγάπη για εμένα είναι σαν τα αεροπλάνα που πετάνε ψηλά. Τα βλέπεις και τα ακούς, αλλά ο ήχος σε ξεγελάει με το που μπορεί να είναι. 

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

"Σάκος"

Ταξίδια, πάντα τον ηρεμούσαν. Είχε κάνει πολλά, άλλοτε μικρά, άλλοτε μεγάλα. Τα περισσότερα μοναχικά. Δεν υπήρχε κάποιος στην διπλανή θέση. Συνήθως το πρόσωπο αυτό, το έβρισκε στον προορισμό (γυναικείο τις περισσότερες φορές). Κι όμως, ποτέ δεν ήταν μοναχικά γι' αυτόν.

Σε κάθε ταξίδι έπαιρνε μαζί του ένα σάκο με ελάχιστα πράγματα. Δεν χωρούσαν και πολλά, όχι λόγω μεγέθους, αλλά ήταν οι αναμνήσεις, οι σκέψεις, τα «θέλω», όσα ήθελε να πει και δεν τα άρθρωνε ποτέ. Ήταν τόσα πολλά που τα ρούχα αναγκαστικά ήταν δύο αλλαξιές.

«Και γιατί δεν τα λες». Να πει τι; Όταν καταλαβαίνει από τις κινήσεις και τη συμπεριφορά των άλλων τι γίνεται, γιατί να αναλωθεί σε εξηγήσεις και έκφραση αυτών που θέλει. Πάντα μιλούσε λίγο, όταν όμως ερωτευόταν, αγαπούσε, δε μιλούσε καθόλου. Περίμενε, περίμενε να βρει λίγο χώρο για να βάλει τον σάκο και όταν ο καιρός δεν ήταν βροχερός και δεν φυσούσε, άνοιγε δειλά - δειλά το σάκο. Δεν το φόβιζε η βροχή ούτε ο αέρας, τον φόβιζε πως επιδρούσαν αυτά στους ανθρώπους. Θολή η εικόνα στην βροχή κι ο αέρας ικανός για να πάρει όσα είχε ο σάκος πιο πέρα απ' όσο θα ήθελε.

Τα σαββατοκύριακα δεν κοιμόταν πολύ, πάντα επιδίωκε να ταξιδεύει τότε. Δεν ήθελε να κοιμάται, τον κούραζαν οι σκέψεις πια. Στα 24 είχε δει πολλά, είχε κατασταλάξει, αλλά επέμενε ο σάκος να είναι ο ίδιος.

Καταλάβαινε ότι αυτό που ζητάει είναι δύσκολο, όταν οι φακοί επαφής που φορούσε του έτσουζαν τα μάτια και τα έβλεπε όλα θολά. Τους πετούσε, φορούσε τα γυαλιά και η εικόνα ήταν η ίδια στο διάστημα μέχρι να τα φορέσει, θολή. «Δεν είναι η ζάλη που σου θολώνει την εικόνα φίλε, είναι η ίδια η εικόνα που είναι θολή."

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

JDMteam @ JapStyle / LSDteam / JDMteam practice day (Time Attack Drift) videos + photos

|Κύκλος|



«Αν την ζωή μπορούσες να την παρομοιάσεις με ένα σχήμα ποιο θα ήταν;», τον ρώτησε.
«Κύκλος», απάντησε κατευθείαν.
Τον κοιτάει και γελάει, σα να μην κατάλαβε γιατί το είπε. Του έκανε εντύπωση που απάντησε τόσο αυθόρμητα, λες και τον είχαν ρωτήσει πάλι.
Κύκλους κάνει η ζωή, κύκλος είναι και η ίδια. Το περίγραμμα είσαι εσύ και μέσα σε αυτόν βάζεις αυτούς – αυτά που θες. Εναλλαγές στο κέντρο γίνονται πάντα, όλα όμως εντός του περιγράμματος. Αυτό είναι και το όριο, εκεί βρίσκονται και οι ακραίες καταστάσεις ή οι ξεχασμένες. Κι αυτό γιατί σαν θεατής που είσαι, στον κύκλο κοιτάς το κέντρο. Το περίγραμμα με τον καιρό μεγαλώνει, αλλά η προσοχή είναι στο κέντρο. Για άλλους η ζωή έχει πολλά περιγράμματα και πολλούς κύκλους. Αλλά το κέντρο δεν αλλάζει, στην ίδια θέση, θα μπορούσες να πεις ότι αλλάζει μόνο το χρώμα του, κατά κάποιο τρόπο.
Κύκλος η ζωή. Κύκλος το «μηδέν» της μοναξιάς, της απογοήτευσης, της κακής διάθεσης. Κύκλος που αν το πιέσεις, όταν βρεις την δύναμη, γίνεται άπειρο, καρδιά.
Κύκλος και η πρώτη βόλτα που έκανες με το καροτσάκι όταν ήσουν μωρό.
Κύκλος και το παιχνίδι στο «γύρω γύρω» της παιδικής χαράς του χωριού σου που πήγαινες τα καλοκαίρια.
«Κύκλος» και τα όρια που σου είχαν βάλει για να κινείσαι είτε στην βόλτα είτε στην ζωή σου μέχρι να ενηλικιωθείς.
Κύκλος και τα όρια που βάζεις εσύ για εσένα.
Κύκλος και η ρόδα του αυτοκινήτου. 
Κύκλος και τα λάθη της διαδρομής που κάνεις για πρώτη φορά. Βλέπεις, όταν κάνεις βόλτα σε έναν άγνωστο δρόμο, παρατηρείς και πας με τις πινακίδες.
Κύκλος και η ζωή. Πινακίδες οι καταστάσεις και οι άνθρωποι. Κι όμως, καμιά φορά, ενώ τις έχουμε κοιτάξει και είναι λάθος, κάνουμε κύκλους.
Ο κύκλος που κάνει η ρόδα του αυτοκινήτου, συμπίπτει με τον κύκλο της ζωής, έστω κι αν τα λάθη, τα βλέπουμε - κάνουμε, ξανά ή όχι,  ενώ υπάρχουν "πινακίδες" στον δρόμο.